De briljanteSchotse Regisseur Danny Boyle gaf onze allen een mooie les afgelopen vrijdag. Waar hij eerder de wereld al verblijdde met het geniale Trainspotting (1996) en het Moderne spookje Slumdog Millionaire (2008) spotte hij nu met alle tradities van wat een opening ceremonie is (één grote Noord-Koreaanse geografie, zoals verbeeld in het geniale Delta LLoyd spotje), en maakte er een verhaal van dat beter dan ooit uitbeeldde hoe de verschillende revoluties in de ‘Emerald Isles’ de wereld veranderden.
Vaak wordt tegenwoordig in groepsprocessen sport als metafoor gebruikt. En dan bedoel ik eigenlijk vooral voetbal. Is de manager de spelverdeler, de spits of een echte aanvoerder? Wie is de libero die het achter dicht houdt? Wie is die geniale maar onbetrouwbare rechtsbuiten waarvoor de mensen naar het stadion komen?
Toch pleit ik, zeker in deze dagen van de Tour voor Wielrennen als een betere Metafoor. Immers je gaat gezamenlijk op een doel af. Hoewel bij wielrennen het doel vaak vastomlijnder is dan in een workshop, is het begeleiden van team naar zo’n doel een belangrijke taak van een facilitator. Het plannen van fases in een etappe of een workshop is een essentiële taak in de voorbereiding.
Maar is de facilitator dan de ploegleider, die weet wanneer de Pantani moet klimmen? Of is hij meer de trainer, die de Valk, Paolo Savoldelli traint hoe te dalen? Is hij Peter Post, de Amstelvener die zijn Raleighploeg in slagformatie tot ongekende prestaties bracht in de ploegentijdritten. Is een facilitator zo sturend?
Ik zou een ander voorbeeld willen gebruiken. In mijn wereld is de facilitator vaak Gian Matteo Fagnini. U zult deze geweldige wielrenner misschien niet kennen, maar voor ons is hij al jaren een bron van inspiratie.
Fagnini (Lecco, 1970) reed voor Saeco Macchine per caffé en later voor T-Mobile. Nu zijn koffie en de GSM onmisbaar voor de facilitator, maar daar gast het nu niet om. Hij deed iets wat voor mij in de kern ligt van het faciliteren: hij liet anderen schitteren.
Mario Cipollini kent u misschien wel. Fagnini bracht hem tot vlak bij de eindstreep, zodat hij het daarna kon afmaken. Vooral in de tour van 1999 lukte dit goed. “Il re Leone” won vier keer. Later deed hij dit werk voor Erik Zabel. Zij werden winnaars, Fagnini bleef onbekend, maar in de wielerwereld zeer gewaardeerd.
Dus als u deze week André Greipel ziet winnen op de Champs Élysées, kijk dan eens naar Jurgen Roelands en de rest van de trein die hem aflevert. Daar zal u de facilitator herkennen.
In het kader van visual recording, wat weer iets anders is dan beelddenken hier een geweldige blogpost over visual note taking. Kijk op Core77.com. Ik schreef ook al eerder over visual harvesting. Op dezelfde site staat ook een mooie illustratie van hoe dit werkt: Luisteren, Synthetiseren, Visualiseren. De eerste twee zijn natuurlijk ook essentiële eigenschappen voor elke moderator.
Om te oefenen, maak eens een tekening van deze TED-Talk, en rapporteer terug (in bv de comments hieronder) wat dat opleverde.
Ik ben trouwens ook “The big book of flipcharts“ aan het lezen, dus verwacht meer over dit onderwerp binnenkort.
